Przejście przez sam proces diagnostyczny jest doświadczeniem bardzo stresującym dla dziecka, nie mówiąc już o dalszym leczeniu i pobycie w szpitalu. Słyszy ono wiele niezrozumiałych, ale groźnie brzmiących, słów, które go dotyczą, widzi nawet najgłębiej skrywany smutek i strach rodziców, odnotowuje zmartwienie na twarzach lekarzy.

W szpitalu znajduje się w nowej, obcej sytuacji. Podpięte do poważnie wyglądających maszyn i kroplówek, w salach z innymi, nieznanymi dziećmi, które obciążone są własnymi zmartwieniami, może czuć się bardzo zagubione i przestraszone. Niepewne jutra, niewiedzące, kiedy będą mogły wrócić do kolegów ze szkoły, wyrwane ze zwykłej codzienności i wrzucone w trudną rzeczywistość, przed którą zawsze staramy się ich chronić. Pełne wątpliwości, o których często niełatwo im mówić, z głową pełną pytań, których boją się zadać.

Na szczęście możemy pomóc im w odnalezieniu równowagi, zapewniając wsparcie psychologiczne.