Rodzeństwo chorego dziecka często nie rozumie do końca sytuacji, nie są wtajemniczane w to, co się dzieje, bo rodzice nie chcą dodatkowo ich stresować. Czują się wtedy zagubione.

Gdy uwaga rodziców skupia się na chorym dziecku, mogą poczuć się zazdrosne, odsunięte, odrzucone. Mogą czuć wyrzuty sumienia – może gdyby nie krzyczeli tak często na brata, to by nie zachorował? Gdyby nie straszyli tak często siostry, to może byłaby zdrowa? Nie chcą dzielić się swoimi problemami z rodzicami, przecież oni mają już wystarczająco dużo zmartwień.

Mogą umniejszać swoje trudności – czym są kłopoty w szkole, w porównaniu z leczeniem w szpitalu? Próbują stać się niewidzialne, aby w żaden sposób nie przeszkadzać rodzicom i choremu rodzeństwu własną obecnością.

Niektóre zaś dzieci reagują przeciwnie – narasta w nich złość, że nikt się nimi nie zajmuje, robią się niegrzeczne, hałaśliwe i kłopotliwe, aby odzyskać uwagę rodziców. Pozostawione same sobie mogą zatracić się w negatywnych emocjach, bezsilności, zagubieniu, strachu, mogą umniejszać swoje znaczenie lub potęgować zachowania agresywne lub ryzykowne – w ten sposób krzyczą: zauważcie mnie!

Na spotkaniu z psychologiem mogą no nowo poczuć, że ich emocje i przeżycia są równie ważne.