W postrzeganiu społecznym kontakt z psychologiem w sytuacji kryzysowej nadal nie jest czymś oczywistym. Niestety, dla wielu osób jest to bariera trudna do przekroczenia. Dlatego ważne jest przybliżenie charakteru pracy psychologa, roli i narzędzi, którymi dysponuje.

Diagnoza onkologiczna jest nie tylko momentem kryzysu dla dziecka, ale również dla najbliższych. Wywołuje emocjonalne trzęsienie ziemi u wszystkich członków rodziny: rodzice czują paraliżujący strach o życie swojej pociechy. Nie potrafią zrozumieć, jak to jest możliwe, że właśnie ich to spotkało.

Próby racjonalizowania zaistniałych okoliczności nie przynoszą oczekiwanego skutku. Ciągła gonitwa myśli połączona z wybuchem nieprzyjemnych emocji nie pozwala na trzeźwe myślenie. Dotychczas znane mechanizmy radzenia sobie z trudnymi sytuacjami nie przynoszą efektu, ponieważ nigdy wcześniej rodzina nie musiała sobie radzić z takim problemem. To wywołuje zagubienie i bezsilność.

Chore dziecko różnie reaguje na nową rzeczywistość, co jest uzależnione m.in. od wieku. Może mieć problemy ze zrozumieniem zaistniałej sytuacji, zadaje więc pytania, dlaczego musi zostać w szpitalu i poddawać się nieprzyjemnym zabiegom. Może to wywoływać w nim ból, złość, rozgoryczenie oraz szereg innych nieznanych dotąd stanów emocjonalnych. W takiej sytuacji duże znaczenie ma wsparcie psychologiczne.